Według epidemiologów jedną z najskuteczniejszych metod powstrzymania rozlewania się pandemii koronawirusa jest ograniczenie bezpośrednich kontaktów między ludźmi. Ponieważ coraz więcej osób już przebywa lub w najbliższym czasie może być objętych kwarantanną albo izolacją publikujemy wyjaśnienia Crystala Watsona z centrum bezpieczeństwa zdrowia Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa. Czym jest kwarantanna, a czym izolacja? Jakie kroki należy podjąć, aby zminimalizować ryzyko zakażenia koronawirusem między członkami gospodarstwa domowego w kwarantannie lub izolacji?

Kwarantanna a samoizolacja

Kwarantanną, czyli obowiązkiem nie opuszczania przez 14 dni mieszkania lub innego wyznaczonego miejsca, mogą zostać objęte osoby, które miały bezpośredni kontakt z osobami chorymi na COVID-19. Istnieje w związku z tym ryzyko, że mogły zostać zarażone koronawirusem. Natomiast izolacja nakładana jest na osoby, które wykazują już objawy COVID-19, ale symptomy te są na tyle łagodne, że nie wymagają hospitalizacji.

Kiedy potrzebna jest samoizolacja?

Jeśli wystąpią objawy, takie jak gorączka, kaszel, duszności i bóle mięśni, niezbędne jest odizolowanie się w domu z dala od innych domowników. Symptomy te trzeba zgłosić telefonicznie swojemu lekarzowi, który może zalecić wykonanie testów, ale można zostać w domu, dopóki objawy są możliwe do opanowania (tak jak przy zwykłym przeziębieniu lub grypie). W przypadku ich nasilenia, trzeba zwrócić się o pomoc do specjalnego ośrodka zakaźnego. Samoizolacja powinna trwać do czasu ustąpienia objawów przez co najmniej 7 dni od ich wystąpienia.

Jaki jest najbezpieczniejszy sposób na odizolowanie jednej osoby w domu, w którym mieszka większa liczba osób?

Osoba w samoizolacji powinna przebywać w oddzielnym pomieszczeniu, najlepiej z odrębną toaletą. Ważne jest, żeby w czasie opuszczania swojego pokoju np. w trakcie przechodzenia do łazienki osoba ta zakładała maseczkę ochronną. Pozostali domownicy powinni często myć ręce, dezynfekować blaty, klamki, wyłączniki i inne powierzchnie często dotykane w domu, a także często prać ubranie.

Co zrobić, jeśli w mieszkaniu nie ma możliwości przestrzegania powyższych zasad?

W takim przypadku wszystkie osoby przebywające w mieszkaniu powinny nosić maseczkę i jak najczęściej myć ręce, prać odzież oraz dezynfekować powierzchnie, które są często dotykane.

W jaki sposób rodzice i inni opiekunowie mogą pomóc dzieciom i osobom pozostającym pod ich opieką, które nie są w stanie zastosować się do zalecanych rad (takich jak mycie rąk i nie dotykanie twarzy), szczególnie jeśli muszą one być izolowane?

To na pewno jedna z najtrudniejszych sytuacji. Bardzo trudno jest być daleko od dzieci, szczególnie gdy są chore i potrzebują naszej opieki. Jeśli to możliwe, głównymi opiekunami dzieci powinni być te osoby, które nie są narażone na wysokie ryzyko związane z COVID-19, czyli te, które ​​nie ukończyły sześćdziesięciu lat i nie mają chorób współistniejących. Poza tym trzeba przestrzegać standardowych procedur w zakresie mycia rąk i dezynfekcji.

W jakim stopniu rodzice i opiekunowie mogą korzystać z pomocy w opiece nad dziećmi (krewni, sąsiedzi, opiekunki) w czasie pandemii?

Krąg osób, z którymi się spotykamy powinien być obecnie jak najmniejszy. Dotyczy to także opiekunów dla dzieci. Jeśli już musimy zwrócić się do kogoś o taką pomoc, to należy wybrać osobę, co do której mamy pewność, że przestrzega zasad higieniczno – sanitarnych oraz zachowuje dystans społeczny w rozumieniu epidemiologicznym. Nie powinny to być osoby z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia COVID-19.

Jak przygotować się do kwarantanny i samoizolacji?

Przygotowując się do kwarantanny lub samoizolacji warto zgromadzić podstawową żywność i środki czystości na 14 dni, a także lekarstwa dostępne bez recepty np. przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz środki łagodzące kaszel.

Źródło: Uniwersytet Johna Hopkinsa